Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Μόνιμες "αποθήκες ψυχών" η Ελλάδα και η Ιταλία; Μια ακόμα "φαεινή ιδέα" των συν-ευρωπαίων μας...

Γράφει η "Εφημερίδα των Συντακτών" με αφορμή την πρόταση του Ντόναλντ Τουσκ για "κατάργηση" του προγράμματος μετεγκατάστασης προσφύγων στις χώρες της Ε.Ε.:


"Τον Ιανουάριο του 2016 ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ δήλωνε πως στο πεδίο του προσφυγικού «η εικόνα που παρουσιάζει προς τα έξω η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι αρνητική», ενώ είχε στηλιτεύσει τη στάση αρκετών κρατών-μελών της Ενωσης που αρνούνταν να αναλάβουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί για τη φιλοξενία προσφύγων. Σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, η εικόνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν παραμένει απλώς αρνητική, αλλά η ηγεσία της εμφανίζεται απολύτως κυνική. Αναφερόμαστε στις δηλώσεις του Ντόναλντ Τουσκ, του Πολωνού προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που αναμένεται να φέρει στο τραπέζι της προσεχούς συνόδου κορυφής μία από τις βασικές προτάσεις των ξενοφοβικών ηγεσιών των χωρών του «Βίζεγκραντ». Ο Τουσκ θα προτείνει να καταργηθεί η υποχρεωτικότητα της συμμετοχής όλων των χωρών στον διαμοιρασμό ευθύνης στο προσφυγικό. Θα επιχειρήσει, δηλαδή, να νομιμοποιήσει ουσιαστικά την απάνθρωπη άρνηση των χωρών αυτών να βοηθήσουν τους πρόσφυγες που αναζητούν στην Ευρώπη ένα ασφαλές μέλλον μακριά από τις εμπόλεμες ζώνες της Μέσης Ανατολής. Η στροφή του... μισού της ευρωπαϊκής ηγεσίας συμπληρώνεται από τις πιέσεις που ασκεί και αναμένεται να εντείνει η Γερμανία προς τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και συγκεκριμένα την Ιταλία και την Ελλάδα. Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας μας, η Ανγκελα Μέρκελ, που ακόμα διαπραγματεύεται για τον σχηματισμό κυβέρνησης στο Βερολίνο, έχει ζητήσει συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα στο περιθώριο της συνόδου κορυφής. Η ισχυρότερη οικονομία της ευρωζώνης παρακολουθεί καχύποπτα όσα συμβαίνουν στις ελληνικές θάλασσες και στα σύνορα, με φόντο τις δύσκολες ευρωτουρκικές σχέσεις. Οποια κι αν είναι τα κίνητρα πίσω από τον κυνισμό και τις πιέσεις κορυφαίων Ευρωπαίων παραγόντων -ακούγεται πως ο Ντόναλντ Τουσκ επιζητά την επιστροφή του στην πολιτική σκηνή της πατρίδας του-, θα υπάρξουν αρκετοί το επόμενο εξάμηνο που θα απαιτήσουν από την Ευρώπη να σκληρύνει τη στάση της στο ζήτημα των προσφύγων. Απέναντί τους η Ελλάδα πρέπει να αναπτύξει μια πολύπλευρη δραστηριότητα, να οικοδομήσει ακόμα πιο ισχυρές συμμαχίες με τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και των Βαλκανίων, ώστε να μην περάσουν τα σχέδια των υπερσυντηρητικών ηγεσιών, που θα οδηγήσουν την Ενωση στην εθνική αναδίπλωση και τη διάλυση."


Τα πράγματα λοιπόν είναι σοβαρά. Η χώρα μας (και η Ιταλία) θα βρεθούν στη γωνία ώστε να υποχρεωθούν να "κρατούν" όσους πρόσφυγες περνούν τα σύνορά τους. Αυτή φυσικά η προσπάθεια δεν είναι καινούργια - είχαμε γράψει σχετικά τον Γενάρη του 2016 για τις πραγματικές διαθέσεις των Ευρωπαίων, στηλιτεύοντας μάλιστα και την παιδιαρώδη προσπάθεια για απονομή Νόμπελ για τους "ήρωες του Αιγαίου"...Αυτό που έχει αλλάξει όμως είναι ότι οι συσχετισμοί είναι πλέον ακόμα χειρότεροι για εμάς απ' ότι ήταν πριν 2 χρόνια περίπου. Η Γερμανία δεν είναι πλέον "δεκτική" και αντίθετα θέλει ν' αρχίσει να "επιστρέφει" πρόσφυγες σε μας. Τι θα γίνουν; Προφανώς και αυτό δεν τους απασχολεί. Μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να επιβιώσουν στην χώρα μας; Όχι, αλλά τι τους νοιάζει; Η έννοια της αλληλεγγύης έχει παρέλθει προ πολλού -κάτι που κατάλαβε ακόμα και ο Αβραμόπουλος...
Η αλήθεια βέβαια είναι μία: Οι χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ που εισήλθαν μαζικά στην Ε.Ε. δεν διακατέχονταν ποτέ από "ευρωπαϊκά ιδεώδη". Η κοινή αγορά, οι χρηματοδοτήσεις, η ελεύθερη διακίνηση προσώπων και η μοναδική ευκαιρία να μπουν σ' ένα ακόμα οργανισμό που ΔΕΝ ανήκει η Ρωσία ήταν αυτό που τους τράβηξε. Άρα η ιδέα και μόνο ν' αναγκαστούν να φιλοξενήσουν μερικές χιλιάδες πρόσφυγες από αραβικές χώρες προφανώς και δεν τους ελκύει. Γι' αυτό και έγραψαν και τις συμφωνίες περί ποσοστώσεων στα παλαιότερα των υποδημάτων τους - εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία της Κομισιόν να επιβάλλει οτιδήποτε σε οποιονδήποτε άλλον πλην της χώρας μας. Όχι πως ήθελε και εκείνη να "τιμωρήσει" - στο κάτω-κάτω και τα "μεγάλα κεφάλια" προέρχονται από χώρες που ούτε και αυτές θέλουν στρατιές ανθρώπων που έχουν ανάγκη στην πόρτα τους. Καλύτερα να μείνουν αυτοί στην Ελλάδα και την Ιταλία.
Και όπως φαίνεται αυτό θα γίνει κιόλας... 

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Γιατί τον κάλεσαν; Μερικές σκέψεις για την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα

Τελικά το πως σκέφτονται αυτοί που καθορίζουν την εξωτερική μας πολιτική δε θα το καταλάβουμε ποτέ. Έχοντας μόλις αφήσει στην άκρη το φιάσκο των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό (για τις οποίες ευθύνεται η τουρκική αδιαλλαξία και η αθλιότητα του διαμεσολαβητή του ΟΗΕ ο οποίος έσυρε την Ελλάδα και την Κύπρο σε εκ του σύννεγης διαπραγματεύσεις σε μια στιγμή που ήξερε ότι οι Τούρκοι τα ήθελαν όλα δικά τους), με τις προσφυγικές ροές από τα τουρκικά παράλια να συνεχίζονται αδιάκοπα, την ένταση στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών να είναι στο κόκκινο λόγω του καταφυγίου που έδωσε σε πολιτικούς πρόσφυγες η χώρα μας μετά το "πραξικόπημα", και τις παραβιάσεις στο Αιγαίο να είναι συνεχείς, είναι απορίας άξιο το γιατί κλήθηκε ο Ερντογάν για επίσημη επίσκεψη στην χώρα μας.

Η δε προετοιμασία της επίσκεψης ήταν - εκνευριστικά - ελλειπής. Οι προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου τόσο απέναντι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας όσο και στις κοινές δηλώσεις του με τον Αλέξη Τσίπρα, δείχνουν ότι δεν μπήκε καμία κόκκινη γραμμή σε καμία περίπτωση. Η' και αν μπήκε δεν τηρήθηκε πράγμα που καταδεικνύει ότι ο Τούρκος Πρόεδρος δεν είχε καταλάβει ότι η χειρονομία καλής θέλησης της ελληνικής πλευράς, ήταν μια ευκαιρία να σοβαρευτεί. Βέβαια ο άνθρωπος δεν είχε κρύψει κάτι - κάνοντας τις ίδιες δηλώσεις περί "τουρκικής μειονότητας", "αρχιμουφτίας" κ.ο.κ. ΠΡΙΝ έρθει. Έδωσε δηλαδή το στίγμα του και αντί εκεί να μπει ένα στοπ, η κυβέρνηση τον άφησε να έρθει στην Ελλάδα και να επαναλάβει τα ίδια.

Βέβαια αν είχαμε ένα σοβαρό Πρωθυπουργό (γιατί Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν έχουμε και το γνωρίζουμε πριν γίνει αυτός ΠτΔ), θα μπορούσε εκείνος ν' απαντήσει ότι αυτός που παραβιάζει συστηματικά - εξ αρχής - τη Συνθήκη της Λωζάννης είναι η Τουρκία, φέρνοντας το παράδειγμα της Ίμβρου, της Τενέδου και της μειονότητας της Κωνσταντινούπολης. Αλλά επειδή κάτι τέτοια εμείς "δεν τα λέμε". το θέμα έμεινε εκεί.

Το αστείο πάντως στην περίπτωση είναι ότι στην πραγματικότητα τον Ερντογάν τον ήθελαν πολύ λίγοι. Στην προσπάθεια όμως του Αλέξη Τσίπρα να φανεί ως "παράγοντας" για την περιοχή και "διαμεσολαβητής" για την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, δεν υπάρχουν φραγμοί, με αποτέλεσμα να γίνει ό,τι έγινε.

Ευτυχώς όμως ο Ερντογάν δεν είναι "σοβαρός" και η στάση του εκνεύρισε αρκετούς στις Βρυξέλλες, απομακρύνοντας ακόμα περισσότερο το άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων στο προσεχές μέλλον. Αυτό παρόλα αυτά δεν πρέπει να μας απασχολεί: Ξέρουμε πολύ καλά ότι όλα τα θέματα που μας απασχολούν  σε σχέση με την Τουρκία, είναι για τους συν-Ευρωπαίους "διμερή". Δεν τους απασχολούν και δεν τους νοιάζουν. Άρα το φίδι από την τρύπα πρέπει να το βγάλουμε μόνοι μας, και τέτοιες επισκέψεις σίγουρα δε βοηθούν προς αυτή την κατεύθυνση, αν βέβαια εμείς δεν έχουμε διάθεση για καινούργιες υποχωρήσεις...

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

"Black Friday" για τους εργαζομένους στα Public

Πριν λίγο καιρό είχαμε αναφέρει για τις συνθήκες εργασίας στα Jumbo, στα H&M και τα καταστήματα Μουστάκας. Σ' αυτή τη λίστα των εκμεταλλευτών έρχεται να προστεθεί και η αλυσίδα των Public, στην οποία καταμαρτυρούνται απαράδεκτες εργασιακές πρακτικές, καθώς και άρνηση πληρωμής δεδουλευμένων - για ποσά που έχουν κατοχυρωθεί με δικαστικές αποφάσεις. Το ρεπορτάζ είναι από το The PressProject αλλά το αναπαράγουμε γιατί τέτοια περιστατικά επιβάλλεται να δημοσιοποιούνται ώστε η κοινή γνώμη ν' ασκεί πιέσεις σε όποιες εταιρείες καταχράζονται την εμπιστοσύνη των πελατών τους και εκμεταλλεύονται τους εργαζομένους τους...

Η μαρτυρία του Γ.Ζ.
"Εργαζόμουν οκτώ χρόνια ως τεχνικός (στο service), αρχικά στα Multirama Καλαμάτας και έπειτα στα Public αφότου μετονομάστηκαν -πρόκειται για τον ίδιο όμιλο. Οι εργασιακές συνθήκες δεν ανταποκρίνονταν ποτέ σε αυτό που είχαμε υπογράψει. Όταν ξεκίνησα στα Multirama, το 2005, η εταιρεία είχε προσλάβει αρκετό προσωπικό. Μόλις ένα-δυο χρόνια μετά, ξεκίνησαν οι απολύσεις παρόλο που πηγαίναμε καλά και πιάναμε τους στόχους. Στο service, ο στόχος μας ήταν συνήθως 3-4 χιλιάδες ευρώ τζίρο τον μήνα. Μείναμε, έτσι, πολύ λιγότεροι άνθρωποι για ένα κατάστημα 1.000 τετραγωνικών μέτρων που άνοιγε 9 το πρωί και έκλεινε 9 το βράδυ. Τότε μας ζήτησαν να δουλεύουμε κάποια δωδεκάωρα. Δωδεκάωρα που δε δηλωνόντουσαν πουθενά. Υπήρχε ένα πρόγραμμα εργασίας που δηλωνόταν στην Επιθεώρηση Εργασίας και μας έδειχνε κανονικά με το ρεπό μας και το οκτάωρό μας και ένα διαφορετικό πρόγραμμα που το έβαζαν στον πίνακα ανακοίνωσης, το οποίο μας έδειχνε όλους να δουλεύουμε δωδεκάωρο. Στην αρχή ήταν μικρό το κακό, δηλαδή 2-3 δωδεκάωρα τη βδομάδα. Μετά, όμως, κατόπιν εντολής του Περιφερειακού (υπεύθυνος κάποιων καταστημάτων μαζί), αρχίσαμε τα φουλ δωδεκάωρα, τα οποία όσο περίεργο και να σου φανεί, κράτησαν τρία χρόνια. Τρία χρόνια εργαζόμασταν έξι μέρες, από τις 9 το πρωί έως τις 9 το βράδυ με ένα ρεπό τη βδομάδα, ενώ πληρωνόμασταν για οκτάωρο. Τότε πληρωνόμασταν γύρω στα 850 ευρώ και όταν πιάναμε τον στόχο, ο κάθε τεχνικός έπαιρνε ως bonus το 10% του εκάστοτε στόχου. Η δικαιολογία για τα δωδεκάωρα ήταν ότι υπάρχει πρόβλημα και ότι πρέπει να βάλουμε πλάτη οι εργαζόμενοι για να μη χάσουμε τη δουλειά μας. Και από πλάτη έγινε απειλή: «Τι; Δεν πιάσατε τον στόχο σας; Όλοι δωδεκάωρα λοιπόν». Μια φορά μπήκαν κλέφτες και έκλεψαν μερικά Mac μέσα σε αλουμινόχαρτα για να μην χτυπήσει το αλάρμ. Εμείς το δηλώσαμε στον υπεύθυνο και του είπαμε να φωνάξει την αστυνομία γιατί την κλοπή την είχαν καταγράψει οι κάμερες του καταστήματος και υπήρχαν αποδείξεις. Η απάντηση που πήραμε ήταν «Δε θα φωνάξουμε κανέναν. Να προσέχατε. Από αύριο όλοι πάλι δωδεκάωρα» για τιμωρία. Κάποια στιγμή διαμαρτυρηθήκαμε. Πηγαίναμε στον διευθυντή και ρωτάγαμε «Τι θα γίνει;». Η υπόσχεση που παίρναμε για να μας καλμάρουν λίγο, ήταν ότι κάποια στιγμή σαν bonus, θα μας μπουν τα χρήματα για τα δωδεκάωρα. Είχαμε λιώσει. Έπαιρνα έναν μισθό, δεν προλάβαινα όμως να πηγαίνω σπίτι μου ούτε να φάω, έτρωγα μόνο φαγητό απ' έξω μέσα στο service, γυρνούσα να κοιμηθώ και την επόμενη μέρα τα ίδια από την αρχή. Αυτά ίσχυαν σχεδόν σε όλα τα καταστήματα της αλυσίδας. Ψέματα δε θα σου πω.

Τρώγαμε όταν θέλαμε και πηγαίναμε ελεύθερα τουαλέτα όποτε χρειαζόμασταν. Αν μας περιόριζαν και αυτά, νομίζω θα καιγόταν το μαγαζί στο τέλος. Πώς αντέξαμε; Μας κράταγε η καλή πίστη ότι θα τα πληρωθούμε σε μορφή bonus και το ότι μας ζήταγαν να κάνουμε υπομονή γιατί θα προσλαμβάνονταν κι άλλοι εργαζόμενοι.

Μετά για 3-4 μέρες θα σταματούσαν τα δωδεκάωρα, αλλά μετά πάλι φουλ δωδεκάωρα. Η ελπίδα μάς κράταγε και η ανάγκη για να πληρώνουμε τα ενοίκια, το φως, το νερό, να έχουμε να φάμε. Εγώ κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να πάω σε ψυχολόγο γιατί ανέβαζα πίεση και με είχαν πιάσει διάφορα ψυχοσωματικά. Μια μέρα ήρθε η Επιθεώρηση Εργασίας στο μαγαζί. Όταν ρώτησαν τον συνάδελφο τεχνικό Π.Δ. πόσες ώρες δουλεύει, εκείνος απάντησε: «Δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ δωδεκάωρο». Μετά από λίγες μέρες κατέβηκε ο Περιφερειακός και τον απέλυσε. Κάποια στιγμή άλλαξε ένα μέρος της διοίκησης στο κατάστημα. Τότε κληθήκαμε να υπογράψουμε νέες συμβάσεις υπό το μότο «Ή υπογράφεις ή σπίτι σου» και «παραγράφησαν» τα δωδεκάωρα. Τι θα πει αυτό; Θα πει ότι δε μας τα αναγνώριζαν πια ώστε να τα πληρωθούμε έστω αναδρομικά. Τρία χρόνια τέσσερις ώρες υπερωρίες σχεδόν καθημερινά και μας είπαν έτσι απλά: «Ξεχάστε τα». Aν δε με απατά η μνήμη μου, υπογράψαμε όλοι τις συμβάσεις. Τα δωδεκάωρα συνέχισαν, αλλά όχι κάθε μέρα.

 Λίγο αργότερα, το 2012, μεταφερθήκαμε στην κεντρική πλατεία Αριστομένους και μετονομαστήκαμε σε Public. Στα Public ξεκίνησε το καινούριο σύστημα: Αν έπιανες τον στόχο που σου έθεταν ή αν έκανες υπερωρίες, τα πληρωνόσουν με κουπόνια για το σούπερ μάρκετ.
Επίτρεψέ μου να κάνω μια παρένθεση εδώ. Τα Public μάς έλεγαν ότι αυτόν τον μήνα, ό,τι και να γίνει, στόχος σας είναι να πουλάτε την μάρκα Α. Ερχόταν ο καταναλωτής να αγοράσει ένα λάπτοπ και ενώ εγώ ως τεχνικός ήξερα ότι η καλύτερη μάρκα είναι η Β, είχα εντολή πως εσύ πρέπει να φύγεις με προϊόν της μάρκας Α στη σακούλα σου. Δεν είχαμε καν το δικαίωμα να προτείνουμε το σωστό στον πελάτη. Μέσα στα Public είναι και η Wind και είχαμε εντολή, πάση θυσία ο πελάτης να φύγει έχοντας υπογράψει συμβόλαιο στη Wind. Λίγο καιρό μετά, εγώ είπα στον διευθυντή μου ότι δεν αντέχω άλλο και απολύθηκα μετά από κοινή μας συμφωνία ώστε να πάρω την αποζημίωση.

Μερικούς μήνες πριν την απόλυσή μου είχα χάσει τον πατέρα μου και ζήτησα δύο μισθούς που δικαιούμουν για να καλυφθούν τα έξοδα της κηδείας του. Αυτά τα χρήματα μετά τα κράτησαν από την αποζημίωσή μου κατά την απόλυση. Και όταν πια μπήκαμε σε δικαστική διαμάχη, σε μία συνομιλία με τη δικηγόρο μας της το χτύπησαν. Της είπαν, «εμείς όταν χρειάστηκε χρήματα για τον πατέρα του, δεν του τα δώσαμε;». Λες και μου τα χάρισαν, λες και δεν τα είχα δουλέψει. Φεύγοντας, τους ενημέρωσα ότι θα κινηθώ δικαστικά για τα απλήρωτα δωδεκάωρα χρόνων. Στο δικαστήριο Πράγματι, ο Γ.Ζ. και άλλοι δύο εργαζόμενοι των Public Καλαμάτας και Πάτρας αποφάσισαν τελικά το 2014 να κινηθούν δικαστικά, διεκδικώντας με ομαδική αγωγή τα δεδουλευμένα τους από την εταιρεία. Στην πορεία τούς ακολούθησαν κι άλλοι τρεις συνάδελφοί τους. Το πρώτο τους μέλημα, εύλογα ήταν να μαζέψουν στοιχεία που να αποδεικνύουν τα λεγόμενά τους. «Το πρώτο που έπρεπε να κάνουμε ήταν να φέρουμε μάρτυρες, πρώην συναδέλφους, που ναι μεν δεν ήταν στην αγωγή, αλλά δε θα είχαν πρόβλημα να καταθέσουν. Αυτό έγινε. Το δεύτερο που χρειαζόμασταν ήταν τα προγράμματα από τον πίνακα ανακοινώσεων με τις δωδεκάωρες βάρδιές μας. Δεν είχαμε προνοήσει να τα κρατήσουμε, αλλά όλως τυχαίως ένα παιδί τα είχε βγάλει φωτογραφία οπότε λύθηκε και αυτό. Το τρίτο και βασικότερο ήταν τα αποδεικτικά από τις 5-6 επισκέψεις της Επιθεώρησης Εργασίας. Εκεί είχαμε πρόβλημα γιατί επικαλέστηκαν "προσωπικά δεδομένα". Χρειάστηκε να βγει εισαγγελική παραγγελία για να μας παραδώσει τελικά η Επιθεώρηση τα έγγραφα"
περιγράφει στην τηλεφωνική μας συνομιλία ο πρώην εργαζόμενος των Public, Γ.Ζ. Η υπόθεση εκδικάστηκε στις 30 Μαΐου 2017 στο τμήμα εργατικών διαφορών του Πρωτοδικείου Αθηνών. Στις 8 Νοεμβρίου 2017, οι εργαζόμενοι κέρδισαν τον αγώνα τους. Με την απόφαση 1761/2017, το δικαστήριο τους δικαίωσε, υποχρεώνοντας την εταιρεία να καταβάλει το σύνολο των δεδουλευμένων συν τους τόκους. Αυτό που διεκδικούσαν οι εργαζόμενοι, αλλά δεν τους το αναγνώρισε το δικαστήριο ήταν η αποζημίωση για οδοιπορικά για εκπαιδευτικά ταξίδια στην Αθήνα.
«Χάρηκα πάρα πολύ γιατί είδα ότι έπιασαν τόπο οι κόποι μας και ότι οποιοσδήποτε δουλεύει παραπάνω από όσο έχει συμφωνήσει, έχει τη δυνατότητα να βρει το δίκιο του και αυτό πρέπει να το ξέρουν κι άλλοι εργαζόμενοι» μου λέει ο Γ.Ζ. για την πρώτη του σκέψη μετά το άκουσμα της ετυμηγορίας.

«Η εταιρεία θέλει να τους ρίξει το ηθικό» - «Μοχθήσαμε και δε θα τους τα χαρίσουμε»

Ένα μέρος του ποσού κρίθηκε προσωρινά εκτελεστό, δηλαδή με απλά λόγια, η εταιρεία κλήθηκε να το καταβάλει αμέσως στους πρώην εργαζομένους της που κέρδισαν το δικαστήριο. Μέχρι τη στιγμή που γράφεται το ρεπορτάζ, αυτό δεν έχει συμβεί καθώς η εταιρεία «αρνείται να δώσει τα χρήματα, ενώ αναμένεται να ασκήσει έφεση». Σύμφωνα με τον Γ.Ζ., «Μας πρότειναν προφορικά έναν συμβιβασμό που τον κρίναμε εξευτελιστικό για εμάς και δεν τον δεχτήκαμε. Αντιπροτείναμε να μας δώσουν τα δεδουλευμένα μας και να τους χαρίσουμε τους τόκους, αλλά οι δικηγόροι τής εταιρείας δεν το δέχτηκαν. Ήμασταν ψύχραιμοι και με όλη την καλή διάθεση να έρθουμε σε συμφωνία με την εταιρεία για το πότε θα μας δοθούν τα χρήματα, αλλά δεν αντέχουμε άλλο και αποφασίσαμε να μιλήσουμε για ό,τι συμβαίνει, προς τα έξω».
Σύμφωνα με τη δικηγόρο των πρώην εργαζομένων των Public, Λαμπρινή Κυρίτση, «Η εταιρεία (ως Multirama) έχει καταδικαστεί και το 2013 για απλήρωτα δεδουλευμένα και υπερωριακή απασχόληση, καθώς και το 2014, ενώ εκκρεμούν κι άλλες παρεμφερείς υποθέσεις εις βάρος των Public αυτή τη στιγμή». «Θεωρώ ότι η απόφαση του δικαστηρίου δικαιώνει τους πρώην εργαζομένους και είμαι ικανοποιημένη. Ήταν ένας πολύ δύσκολος αγώνας γιατί είναι μεγάλα καταστήματα και μεγάλος όμιλος και ήθελε πολύ κόπο για να βρούμε τους μάρτυρες και τα έγγραφα που αποτέλεσαν το αποδεικτικό υλικό. Ασκήθηκαν μεγάλες πιέσεις στους μάρτυρες από την εταιρεία. Τώρα περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει με την καθυστέρηση της πληρωμής ως προς τα προσωρινώς εκτελεστά ποσά των απολυμένων. Η εταιρεία θέλει να τους αναγκάσει να προβούν σε κατάσχεση. Αυτό συνεπάγεται μεγαλύτερα έξοδα και μεγαλύτερη ταλαιπωρία και έτσι θεωρεί ότι θα τους ρίξει το ηθικό και θα τους αποθαρρύνει» εξηγεί η δικηγόρος. «Μοχθήσαμε και δε θα τους τα χαρίσουμε σε καμία περίπτωση» λέει με σιγουριά ο Γ.Ζ. «Κάποιοι μου έγραψαν στο Facebook, "Μα δεχόσασταν τέτοια πράγματα; Αναξιόπιστο μου ακούγεται." Μα, φοβάσαι να φύγεις, γιατί θα χάσεις και ό,τι σου χρωστάνε. Πώς θα γεμίσεις το ψυγείο σου και πώς θα πας στον γιατρό τα παιδιά σου;» απαντάει ο τεχνικός, που σήμερα έχει το δικό του μαγαζί και όπως τονίζει από μόνος του, φροντίζει να είναι τύπος και υπογραμμός απέναντι στους δικούς του εργαζομένους ως προς την ασφάλιση, τους μισθούς και τα ρεπό τους..."

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Η εθνική του μπάσκετ, τα "παράθυρα" και ο Αντετοκούνμπο...

Και ξαφνικά από το πουθενά το μπάσκετ ξαναήρθε στο προσκήνιο χωρίς να είναι εποχή Final 4 ή  ψηφοφορίας All Star Game στο NBA ή καλοκαίρι με μεγάλη μπασκετική διοργάνωση. Οι λόγοι γι' αυτό είναι δύο: η ανάρτηση ενός Έλληνα "καθηγητή" στο Facebook (ο οποίος αμφισβήτησε την ελληνικότητα του Γιάννη Αντετοκούνμπο) και τα προκριματικά του Μουντομπάσκετ στα οποία η εθνική θα κατέβει "λαβωμένη" λόγω της έλλειψης αθλητών του Ολυμπιακού και αυτών που αγωνίζονται στο NBA.

Το θέμα της τοποθέτησης του κ. Μαρκόπουλου (που μέσα σε μια νύχτα τον έμαθε όλη η Ελλάδα) πήρε μεγάλες διαστάσεις - για δύο λόγους: α) ο Γιάννης είναι ένα αγαπημένο παιδί των media και β) οι προβοκατόρικες δηλώσεις πάντα τραβούν τα φώτα της δημοσιότητας. Έτσι καταλήξαμε μια τοποθέτηση που έγινε στα social media (από έναν άγνωστο, μέχρι πρόσφατα στο πλατύ κοινό, ερευνητή) να γίνει θέμα στα ελληνικά ΜΜΕ, κυρίως λόγω του υποτιθέμενου κύρους και της θέσης του κυρίου αυτού. Σε μια χώρα που μαστίζεται από χίλια προβλήματα δηλαδή, αντί ν' ασχοληθούμε με τα μεγάλα και τα σοβαρά, ασχολούμαστε με μια βλακεία που πετάει κάποιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η έμφαση δε που δίνεται σε τέτοιες βαρύ-ασήμαντες δηλώσεις είναι ακόμα μεγαλύτερη, αν αυτές πηγάζουν και από άγνοια: Από τα γραφόμενα του εν λόγω κυρίου είναι εμφανές ότι αγνοεί το που γεννήθηκε, μεγάλωσε και το τι κουλτούρα έχει ο Γιάννης από την μία, ενώ ο χαρακτηρισμός του Σοφοκλή Σχορτσιανίτη ως συνεπή "ξένου" είναι το λιγότερο αστείος: O Σοφοκλής όχι μόνο είναι Έλληνας (ακόμα και με τα κριτήρια του κύριου Μαρκόπουλου αφού έχει Έλληνα πατέρα και μεγάλωσε στην Ελλάδα) αλλά δεν είναι καν συνεπής αφού έχει περισσότερες απουσίες από προσκλητήρια της εθνικής απ' όσες οι φοιτητές στο μάθημα που δίδασκε ο κ. Μαρκόπουλος στο πανεπιστήμιο.

Το θέμα όμως της εθνικής είναι σαφέστατα πιο σοβαρό τόσο από τις δηλώσεις του κύριου Μαρκόπουλου, που στο κάτω-κάτω έχει δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει, όσο και από την υπερβολική έκθεση του στα social media: σε περίπτωση που η εθνική δεν πάει καλά στα προκριματικά κινδυνεύει ν' αποκλειστεί από τα τελικά του ερχόμενου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος, που θα σημαίνει και αυτόματο αποκλεισμό και από τους Ολυμπιακούς. Δηλαδή με λίγα λόγια κινδυνεύουμε να δούμε την εθνική εκτός μεγάλων διοργανώσεων μέχρι το 2021 (!!!), υπερβολικά πολλά χρόνια για ένα άθλημα που και το φίλαθλο κοινό αγαπάει και μας έχει συνηθίσει να στέκεται σε υψηλό ανταγωνιστικό επίπεδο. Το πρόβλημα (που δημιουργήθηκε από την αδυναμία συνεργασίας μεταξύ της  Euroleague που διοργανώνει τις μεγαλύτερες διασυλλογικές διοργανώσεις στην Ευρώπη και της FIBA της ομοσπονδίας που εποπτεύει τις διοργανώσεις των εθνικών ομάδων) φέρνει σε δύσκολη θέση κυρίως τις εθνικές των παραδοσιακά ισχυρών χωρών (Ελλάδα, Ισπανία, Τουρκία, Κροατία, Ρωσία, Ιταλία, Σερβία) που λόγω της "εμμονής" της Euroleague να διοργανώσει αγώνες πάνω στους αγώνες των εθνικών ομάδων, θ' αναγκαστούν ν' αγωνιστούν με δεύτερες ή τρίτες επιλογές. Έτσι αθλητές στην περίπτωση της εθνικής μας, αθλητές με μηδενικές παραστάσεις σε υψηλό (εθνικό) επίπεδο και ρολίστες προηγούμενων αποστολών θ' αναγκαστούν ν' αντιμετωπίσουν - με 3 μέρες προπόνηση - τις δεμένες ομάδες της Μ. Βρετανίας και του Ισραήλ. Στην περίπτωση πάντως της χώρας μας, η κατάσταση θα βελτιωθεί στο 2ο παιχνίδι αφού ο Παναθηναϊκός "απελευθερώνει" και τους 4 διεθνείς του (αντί του ενός που θα πάρει μέρος στον πρώτο αγώνα). Αντίθετα ο Ολυμπιακός (αν και θα μπορούσε να προβεί σε αντίστοιχη κίνηση) εμένει σε σκληρή στάση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται...

Αυτό όμως που παραβλέπουν τόσο ο Ολυμπιακός, όσο και η Euroleague, σ' αυτό το ιδιότυπο "παιχνίδι εξουσίας" πάνω στο εκτός ΝΒΑ μπάσκετ, είναι κάτι πολύ απλό: τον κόσμο στα γήπεδα και τα παιδιά στα προπονητήρια σε ένα "δεύτερο" άθλημα όπως το μπάσκετ, δεν τον φέρνουν οι συλλογικές διοργανώσεις. Είναι ενδεικτικές εξάλλου οι χαμηλές τηλεθεάσεις τόσο των αγώνων της Euroleague, όσο και των εθνικών μας πρωταθλημάτων όλα αυτά τα χρόνια - πλην του Final 4 και των τελικών. Τον κόσμο στα γήπεδα, τα παιδιά στις ομάδες και τα ανοιχτά γηπεδάκια, τον φέρνουν οι επιτυχίες της εθνικής ομάδας. Κάτι δηλαδή μεγαλύτερο από το σύλλογο, που μπορεί να εκφράσει ένα ποσοστό μόνο των ενδιαφερομένων του αθλήματος. Μ' έναν αθλητή που φοράει τη φανέλα με το εθνόσημο μπορεί να ταυτιστεί ο οποιοσδήποτε, κάτι που δε συμβαίνει όταν - ο ίδιος αθλητής - φοράει τη φανέλα του συλλόγου του. Αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζουν και οι ίδιοι οι αθλητές οι οποίοι παίρνουν την αναγνώριση της αξίας τους από τις επιτυχίες που έχουν με την εθνική ομάδα. Και αυτό το είχε πει πιο χαρακτηριστικά απ' όλους ο Παναγιώτης Φασούλας: "η ομάδα μας, μας δίνει το ζειν, αλλά η εθνική μας δίνει το ευ ζειν". Και όποιος κατάλαβε-κατάλαβε...

ΥΓ1. Κάπου εδώ αξίζει κανείς να ρωτήσει τον κύριο Μαρκόπουλο, ποιος είναι περισσότερο Έλληνας: ο Καλάθης που γεννήθηκε στις ΗΠΑ και τα ελληνικά του είναι επιπέδου νηπιαγωγείου και ο "μαύρος" Θανάσης Αντετοκούνμπο που θα πάνε "κουρασμένοι" ν' αγωνιστούν με την εθνική την Δευτέρα ή οι καθαρόαιμοι Έλληνες Παπαπέτρου και Παπανικολάου, που ΔΕΝ θα πάνε και θα δουν το ματς από την τηλεόραση - αν το δουν; Ρητορικό το ερώτημα - αν και χρήσιμο για να καταλάβουν κάποιοι ότι απλουστευμένες προσεγγίσεις δεν χωράνε πάντα στη ζωή μας... 
ΥΓ2 Όσοι είδαν τον αγώνα της Παρασκευής και παρακολούθησαν τ' αποτελέσματα των υπολοίπων αγώνων μπορούν να κατανοήσουν το πόσο κοντά είναι η ήττα (την οποία κανείς θα κουβαλάει μέχρι το τέλος της προκριματικής φάσης) κάτω απ' αυτές τις συνθήκες. Δεν θα πρέπει επίσης κανείς να παραβλέψει την αυταπάρνηση και το πάθος όσων συμμετείχαν χθες στον αγώνα - ανεξάρτητα με τα λάθη, την αστοχία και τις κακές άμυνες. Ήταν τουλάχιστον συγκινητικό να βλέπει κανείς τον Μπουρούση - που διέσχισε την υφήλιο για να πάρει μέρος στον αγώνα - να κάνει τα πάντα μέσα στον αγωνιστικό χώρο και κυρίως να δίνει θάρρος στους υπόλοιπους. Ήταν επίσης συγκινητικό να βλέπει κανείς τον Βασιλόπουλο - κατ' ουσία απόμαχο και σκιά του σπουδαίου καλαθοσφαιριστή που ήταν κάποτε - να κάνει φανταστικές άμυνες (αλλά και χοντρά λάθη). Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα ακούγεται περισσότερο η εθνική (που έπαιξε με την Μ.Βρετανία) παρά ο Παναθηναϊκός (που κέρδισε με μαγκιά την Ρεάλ). Και ας έπαιζε με Κόνιαρη και Γκίκα...

Bonus η φωτογραφία από την εθνική στο Πανευρωπαϊκό του καλοκαιριού - στα προκριματικά του Μουντομπάσκετ οι περισσότεροι θα λείπουν...

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Ο Κουφοντίνας, ο Τεμπονέρας και το μονοπώλιο της στεναχώριας και της θλίψης

Και ξαφνικά ο Δημήτρης Κουφοντίνας αιτήθηκε και πήρε 48ώρη άδεια από τη φυλακή, κάνοντας χρήση του δικαιώματος που του δίνει ο νόμος...
Αυτό είχε αποτέλεσμα να γίνει ένας μικρός χαμός - αλλά με τον πόλεμο που ξέσπασε μέσα από ανακοινώσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συνεντεύξεις στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις αλλά και τις συζητήσεις - καφενειακού επιπέδου, να δείχνει το μέγεθος του φαρισαϊσμού της ελληνικής κοινωνίας.
Το πόσο "κακός" είναι κανείς και το πόσο πρέπει να μείνει στη φυλακή εξαρτάται από την πολιτική του τοποθέτηση και μόνο...Από την μια έχουμε τη δεξιά σε όλες τις αποχρώσεις της να "κράζει" την απόδοση άδειας - ξεχνώντας όμως τον Καλαμπόκα που αποφυλακίστηκε (κάτι πιο τρανταχτό από την άδεια του Κουφοντίνα) μετά από 7 χρόνια αν και είχε ηγηθεί της δολοφονίας του Νίκου Τεμπονέρα, αλλά και τους δολοφόνους της Χ.Α. που κοσμούν την ελληνική Βουλή αν και υπόδικοι, με τον αποδεδειγμένα δολοφόνου του Παύλου Φύσσα να κυκλοφορεί ελεύθερος - και από την άλλη έχουμε τους αριστεροσυμπαθούντες να θυμούνται μεν αυτά που ξεχνάει η δεξιά αλλά να παραβλέπουν ότι ο Κουφοντίνας ναι μεν έχει επιδείξει "άριστης διαγωγής", αλλά παραμένει αμετανόητος και πιστός στις ιδέες του, πράγμα που τον κάνει "υψηλού κινδύνου" ώστε να μην επιστρέψει στις φυλακές. Και βέβαια πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο Κουφοντίνας δεν ήταν λαϊκός ήρωας, και ότι ως φέρων της ευθύνης της 17Ν, έχει στις πλάτες του δολοφονίες (πραγματικά) αθώων. Τους ακραίους που τον υποδέχτηκαν με ζητωκραυγές κατά την έξοδό του από τις φυλακές, τους αφήνουμε ασχολίαστους...
Τραγική έλλειψη σοβαρότητας δηλαδή, χωρίς να υπάρχει αναγνώριση ότι θύματα υπάρχουν και στις δύο πλευρές.
Το ενοχλητικό στην όλη ιστορία είναι όμως άλλο: Άτομα αμφιβόλου ηθικής υπόστασης, κουνάνε το δάχτυλο και θεωρούν ότι έχουν μονοπώλιο στην θλίψη (και επομένως) και στην κριτική. Διάφοροι τυχάρπαστοι αλληλοκατηγορούνται, χρησιμοποιώντας άσχετα γεγονότα ως αντεπιχειρήματα, παραβλέποντας την ουσία δηλ. ότι κάποιοι (ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων) χρησιμοποιούν κάποια σωστά ευεργετήματα του νόμου αν και είναι ένοχοι, ώστε να εκτίσουν λιγότερο από την ποινή τους ή να έχουν την αντιμετώπιση αθώου.
Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε και ατυχείς δηλώσεις του τύπου "πολύ φοβάμαι ότι θα πάω και σε άλλες κηδείες αθώων", από ανερχόμενα πολιτικά πρόσωπα του τόπου (όπως ο κ. Μπακογιάννης): τέτοιες δηλώσεις πέραν ότι δυναμιτίζουν το κλίμα και δείχνουν αμετροέπεια (αφού και άλλοι πήγαν σε κηδείες μελών της οικογένειας τους που πέθαναν για τα πολιτικά τους πιστεύω, χωρίς να έχουν θέσεις εξουσίας, χωρίς μάλιστα μετά να εκμεταλλευτούν τις κηδείες αυτές για να ανεβούν πολιτικά) παραβλέπουν μια βασική αλήθεια: Την τρομοκρατία τη θρέφει η καταπίεση, η αδικία και η έλλειψη δικαιοσύνης. Σε μια δημοκρατία που λειτουργεί καλά, που η κοινωνία δίνει τις απαντήσεις, που η δικαιοσύνη τιμωρεί και σωφρονίζει, που οι δομές λειτουργούν σωστά, οι Κουφοντίνες δε μαζεύουν κόσμο στα "προσωρινά" αποφυλακιστήριά τους. Μένουν μόνοι, σε μια γωνία της ιστορίας και εκτίουν την ποινή τους.
Αλλά αυτά δεν αφορούν την χώρα μας - είναι για άλλες χώρες, πιθανότατα και άλλες εποχές.